دکتر لادن برومند: دادخواهی وظیفه ای سنگین بر دوش فرزندان است

دکتر لادن برومند: دادخواهی وظیفه ای سنگین بر دوش فرزندان است




چهارشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۹

بخش:
تازه‌ها - گزارش و گفت‌وگو


بنیاد عبدالرحمن برومند نهادی است غیر انتفاعی و غیر دولتی که برای پیشبرد حقوق بشر و دموکراسی در ایران پایه‌گذاری شده است. این بنیاد که به یاد دکتر عبدالرحمن برومند نامگذاری شده، مستقل است و وابستگی سیاسی به هیچ حزب یا گروهی ندارد. عبدالرحمن برومند که زندگی خود را وقف پیشبرد دموکراسی در ایران کرده بود پس از تشکیل حکومت جمهوری اسلامی به همراه دکتر شاپور بختیار نهضت مقاومت ملی ایران را پایه گذاری کرده بودند؛ به تاریخ ٢٩ فروردین ١٣٧٠ در پاریس به دست مأموران جمهوری اسلامی ترور شد.

 تارنمای شهریور گفتگویی داشته است با خانم دکتر لادن برومند فرزند دکتر عبدالرحمن بروند و از اعضای این بنیاد پیرامون چگونگی ترور زنده یاد برومند، فعالیت های بنیاد و دادخواهی که در ادامه به آن می پردازیم.

شهریور: درود بر شما سرکار خانم برومند؛ سپاسگزاریم که وقتتان را در اختیار ما قرار دادید و درخواست مصاحبه با شهریور را قبول کردید.

برای شروع اگر ممکن است لطفا درباره ترور پدرتون دکتر عبدرالرحمن برومند به ما بگویید؛

لادن برومند: راستش صحبت کردن در این باره برای من آسان نیست. یک روز پدرم برای ملاقات به دیدار دکتر بختیار رفته بودند. حوالی ظهر بود، وقتی که به خانه برگشتند چند نفر ناشناس در ورودی منزل به ایشان حمله کردند و ایشان را به قتل رساندن. بعد با ما تماس گرفتند و ما خودمان را به منزل پدرم رساندیم. برادرم قبل از ما به آنجا رسیده بود و پلیس هم آنجا بود. یک پزشک که در صحنه بود به ما گفتند پدرم تمام کرده است.

شهریور: خانم برومند آیا تاکنون مشخص شده است که چه کسانی عوامل ترور پدرتون بوده‌اند؟

لادن برومند: خیر، به دلیل اینکه نقشه ترور موفقی بود و قاتلین از سلاح سرد استفاده کره بودند روال معمول پرونده نمی توانست در این باره اجرا شود ولی مدتی بعد با ترور دکتر بختیار و یکی از مترجمین کتاب آیه های شیطانی در ژاپن مشخص شد که این مکانیسم، روند جدید ترورهای جمهوری اسلامی برای حذف مخالفانش در خارج از کشور است. در جلسه دادگاه رسیدگی به پرونده دکتر بختیار، دادستان نیز حکومت جمهوری اسلامی را عامل قتل پدرم هم معرفی کردند. این پرونده هنوز در جریان هست و بسته نشده است.

شهریور: بعد از ترور دکتر عبدالرحمن برومند و بعد از آن ترور دکتر بختیار، سرنوشت نهضت مقاومت ملی ایران به کجا انجامید؟

لادن برومند: بعد از این ترورها، تعدادی از یاران و دوستانشان تا مدتی سعی کردن به این نهضت ادامه دهند. زیرا هدف دکتر بختیار ایجاد یک تفاهم و وحدت بین نیروهای مختلف اپوزیسیون بود. برای همین دوستان و یارانشان تلاش خودشان را کردند که ادامه دهند ولی بدون مشروعیت و شخصیتی مانند دکتر بختیار این کار خیلی آسان نبود.

 البته تعدادی از یاران سابق هنوز هستند و به اسم نهضت مقاومت ملی گاهی اطلاعیه ای صادر می‌کنند. ولی آن توانایی که دکتر بختیار داشتند را هیچکس نمی‌تواند جایگزینی برای ایشان پیدا کند. برای همین من فکر می‌کنم در یک روند کلی تحولات اجتماعی سازمان‌های مدنی جایگزین سازمان‌های سیاسی شده‌اند. سازمان‌های مدنی هم‌اکنون یک نوع فعالیت اجتماعی را برای دادخواهی و همینطور دموکراسی را بر علیه نظام به عهده گرفته‌اند. در حال حاضر احزاب سیاسی دنباله رو شخصیت‌ها و سازمان‌های مدنی شده‌اند.

شهریور: چه شد که فرزندان دکتر عبدالرحمن برومند تصمیم گرفتند بنیاد عبدالرحمن برومند رو تاسیس کنند؟

لادن برومند: ببینید وقتی که عزیزتان را به قتل می رسانند و هیچ حکومتی نیست که داد شما را بستاند و دادخواهی کند، کما اینکه دولت فرانسه نیز با جدیت موضوع ترور پدرم، دکتر بختیار و افراد دیگیری که شناخته شده نبودند را پیگیری نکرد، وظیفه دادخواهی بر گردن فرزندان می‌افتد و این وظیفه مثل یک بار سنگینی بر دوش آنها هست.

ما سالیان بسیاری‌ست حتی قبل از اینکه این اتفاق برای پدرمان بیفتد در زمینه حقوق بشر فعالیت می‌کردیم. حتی در بهبوهه ترورهای دهه شصت، لیست قربانیان را در قالب کتاب در نهضت مقاومت ملی منتشر کردیم.

 با انقلاب تکنولوژی و برآمدن نسل جدید در ایران که نسل بعد از انقلاب بودند و مانند پدرانشان ایدئولوژی زده نبودند و همچنین آزادی و حقوق انسانی برایشان یک مسئله اساسی شده بود، ما به این فکر افتادیم که این انقلاب دیجیتال می تواند به ما این امکان را بدهد که به شکل دیگری هدف دادخواهی خودمان را با فعالیت‌های حقوق بشری درآمیزیم. حرفمان هم این بود که همانطور که به درستی، حق پدر خودمان را می خواهیم نباید فقط درباره پدرمان این خودخواهی را داشته باشیم و باید حق تمام قربانیان دیگر را هم بخواهیم. به همین دلیل ما به این فکر افتادیم که تا جایی که می‌توانیم یک یاد بود مجازی برای هر یک از کسانی که جمهوری اسلامی به قتل رسانده درست کنیم. ما در این یادبود سرگذشت آن شخص را به دو زبان انگلیسی و فارسی منتشر میکنیم تا با این کار هم خانواده آن شخص بدانند که تنها نیستند و هم جهانیان بدانند که جمهوری اسلامی دررابطه با ملت خودش و همینطور ملل‌های دیگر چه جنایاتی انجام میدهد. ما قربانیان تروریسم خارج از کشور جمهوری اسلامی را در این لیست یادبود قرار میدهیم. هدف ما از این کار این است که آگاهی بخشی و آموزش را ارائه دهیم.

ما سرگذشت‌ها را طوری تعریف می‌کنیم که افراد بدانند هر کدام از این انسان‌ها یک حقوقی داشتند و این حقوقی است که جامعه بین‌الملل اصولا به عنوان یک انسان برایشان قائل است و حکومتشان این حقوق را نقض می کند. ما در عین حالی که این سرگذشت‌ها را مستند میکنیم قصد داریم، افکار عمومی را در رابطه با حقوق اولیه و حقوق طبیعی فرد که در اعلامیه جهانی حقوق بشر تصویب شده است آموزش دهیم. از طرف دیگر می خواهیم به رشد فرهنگ دموکراتیک در جامعه نیز کمک کنیم.

 در نتیجه بنیاد ما که تمام فعالیتش در دنیای دیجیتال است از یک یادبودی به نام امید در دفاع از حقوق بشر استفاده می‌کند. از طرف دیگر ما یک کتابخانه مجازی داریم که در آن مجموعه های مختلفی مانند مصاحبه با بستگان قربانیان و ترجمه های قوانین مربوط به حقوق بشر نیز وجود دارد.

در دهه هفتاد تا نود میلادی که این قوانین حقوق بشری در حال رشد بود ما جزو اولین سازمان‌هایی بودیم که ترجمه ها را در اختیار وکلا و همینطور مردم در ایران قرار می دادیم تا با حقوق خودشان آشنا شوند.

از کارهای دیگر سازمان ما ترجمه متون درباره دموکراسی مانند اثر تساهل و بردباری ولتر نیز بود. ما درباره اخلاق شهروندی، مسئولیت فردی در رابطه با دیکتاتوری نیز کارهایی انجام داده ایم.

در رابطه با قانون شلاق کارهای بسیاری کردیم، چون اعتقاد داریم مجازات شلاق یکی از خشن‌ترین قانون‌های جمهوری اسلامی است که به صورت دائم روح و شخصیت انسان را می شکند و این مجازات خشن باید به صورت بین المللی افشا شود.

یکی از کارهای مهم ما مبارزه با مجازات اعدام است، ما شدیدا با مجازات اعدام مخالفیم.

شهریور: در حال حاضر و بعد از دو دهه فعالیت بنیاد برومند، شما چند درصد از دستیابی به اهدافتان را برآورد شده می‌ بینید؟ از صفر تا صد هدف گذاری شما در حال حاضر در چه مرحله‌ای است؟

لادن برومند: ما دلمان می‌خواست تا هستیم بدون هیچ تبعیضی هر کسی که توسط جمهوری اسلامی کشته شده است سرگذشت او در یادبود امید باشد. با این حال من فکر نمی کنم ما بیشتر از بیست درصد به اهدافمان رسیده باشیم.

شهریور: آیا شما فکر می‌کنید  موفق خواهید شد تمام صد درصد کارتان را پوشش دهید و یا اینکه امید دارید خشونت در ایران به حداقل برسد؟

لادن برومند: درباره رسیدن خشونت به حداقل، امیدوارم با تغیر نظام واقعا خشونت کم شود و به صورت کل از بین برود و  خشونت دولتی محدود شود به آنچه که قانون اجازه می‌دهد.

ما امیدواریم که این امکان را داشته باشیم تا سرگذشت تمامی قربانیان را منتشر کنیم تا هم برای تاریخ ایران بماند و هم برای خانواده آنها یک نوع آرامشی را به وجود بیاورد که جامعه به صورت رسمی از آنان دلجویی کرده است.

این طرح امید یک طرح بسیار بزرگ است. امید ما این است که با تغیر شرایط در ایران آنچه که جمع آوری کرده‌ایم را به یک حکومت دموکراتیک تقدیم کنیم.

کاری که ما میکنیم یک پروژه بزرگ است. ما برای این کار باید پنجاه نفر نیرو داشته باشیم که بتوانند پنج تا شش سال آزادانه تحقیق کنند. اما برای اینکار ما نه آزادی تحقیق داریم و نه می توانیم به تمامی اطلاعات دسترسی پیدا کنیم. برای همین این کار مادر شرایط فعلی بیشتر یک کار سمبولیک است. ولی ما تا جایی که می توانیم این پروژه را تا حتی نسل بعد از خودمان جلو می‌بریم تا زمانی که بعد از یک حکومت دموکراتیک این بانک اطلاعاتی ما در اختیار یک تیم تحقیقاتی برای اصلاح نظام قضایی قرار بگیرد.

شهریور: سپاس از شما خانم برومند گرامی، تندرست و پیروز باشید.


ارسال این مطلب:

لينک کوتاه اين مطلب :

نظرات بسته است.