اعدام فرخ‌رو پارسا، اولین وزیر زن ایران

اعدام فرخ‌رو پارسا، اولین وزیر زن ایران




جمعه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۹

بخش:
تازه‌ها


چهل سال پیش، در چنین روزی و در تاریخ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۹، خانم فرخ‌رو پارسا در ۵۷ سالگی توسط دادگاه شرع به اتهام فساد فی‌‌الارض اعدام شد. در زمان اعدام، وقتی که جوخه‌های اعدام خانم پارسا را به طناب دار آویختند، طناب پاره شد و او بر زمین افتاد ولی در همین حال او را تیر باران کردند.

سرگذشت
فرخ‌رو پارسای در سال ۱۳۰۲ در شهر قم زاده شد. پدر و مادرش از روزنامه‌نگاران و موسسان چند مجله نوگرا و هوادار حقوق زنان بودند. او در کنار آموزش در دبستان و دبیرستان در تهران و مشهد، به همراه خواهرش تار و ویلون مشق می‌کرد. فرخ‌رو ۲۰ ساله بود که از دانشسرای تربیت دبیری تهران در رشته دانش‌های طبیعی فارغ‌التحصیل شد. سپس در کنار شغل آموزگاری، در دانشگاه تهران پزشکی خواند.
۲۸ ساله بود که پزشک شد اما این رشته را رها کرد و در کارها و شغل‌های فرهنگی باقی ماند. ۳۸ ساله بود که نخستین مدیرکل زن در ایران شد و اداره دبیرخانه دانشگاه ملی را به عهده گرفت.
۴۱ ساله بود که همراه با تعدادی دیگر از زنان به عنوان اولین گروه زن به مجلس ایران راه یافتند و او ریاست چند کمیسیون را به عهده گرفت.
فرخ‌رو پارسا در سال ۱۳۴۷ به عنوان نخستین وزیر زن در تاریخ ایران به عنوان وزیر آموزش و پروش ایران انتخاب شد و در این مدت چندین تشکل ویژه زنان مانند انجمن بانوان فرهنگی، شورای همکاری جمعیت‌های بانوان ایرانی، سازمان زنان ایرانی، خانه زن، شورای ورزشی بانوان، و جمعیت زنان دانشگاهی ایران را پدیدآورد.

دستگیری، محاکمه و اعدام
فرخ‌رو پارسا بعد از وقوع انقلاب اسلامی در تاریخ ۲۷ بهمن ۱۳۵۸ به همراه همسرش در منزل مسکونی پسرشان بازداشت شد. شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامی از روز دوم اردیبهشت ۱۳۵۹ محاکمه فرخ‌رو پارسا و همایون جابر انصاری، وزیر مسکن و شهرسازی کابینه هویدا را آغاز کرد. ریاست دادگاه او را محمدی گیلانی بر عهده داشت.
فرخ‌رو پارسا از سرکردن چادر در دادگاه و نزد محمدی گیلانی خودداری ‌کرد. 
روزنامه کیهان در شماره روز ٧ اردیبهشت ۱۳۵۹، متن دفاعیات پارسا را منتشر کرد؛ او گفته بود: «راجع به اتهام داشتن روابط نامشروع من با رئیس دفترم که در کیفرخواست به آن اشاره شده باید بگویم که به قرآن مجید سوگند می‌خورم که هیچ‌ گونه روابطی به‌ جز روابط اداری بین ما حاکم نبوده است.» 
در دومین جلسه دادگاه خود نیز این‌گونه به دفاع از خود پرداخت: «متاسف هستم از این‌که اتهاماتی به من وارد شده است که دلیل و اساس محکمی ندارند و این عمل باعث تشتت افکار من شده است. در اتهامات واردشده به من حتی دین مرا مورد تردید قرار داده‌اند و من باید بگویم که مسلمان هستم و شیعه به دنیا آمده‌ام و انشاالله شیعه از دنیا خواهم رفت.» وی سپس به شرح مفاد بخشنامه‌هایی که برای تدریس تعلیمات دینی و قرآن به تمام ادارات و موسسات تابع وزارت آموزش و پرورش صادر کرده بود پرداخت و در قسمتی از اظهارات خود گفت: «در آن زمان از کسانی امثال دکتر محمدجواد باهنر و آیت‌الله برقعی دعوت به عمل آمد که در تهیه و ترجمه دروس تعلیمات دینی و قرآن با این وزارتخانه همکاری به عمل آورند و کتاب‌های لازم را تهیه نمایند.»
پارسا در آخرین دفاعیاتش پس از ۹ جلسه محاکمه درباره اتهامی که به رفتار وی در دیدار با مدیران مدارس مذهبی مطرح شده بود گفت: «سخنان من در جمع مدیران مدارس مذهبی که یکی از شاکیان من در دادگاه عنوان کرد به این صورت بود که من در آن جلسه درباره حجاب زنان سخن گفتم؛ این‌که حجاب نباید مانع فعالیت‌های اجتماعی زنان شود. در آن زمان دختران مدارس مذهبی در فعالیت‌های ورزشی اصلا شرکت نمی‌کردند. من در تمام بخشنامه‌های خود زنان را به پوشیدن لباس‌های سنگین دعوت می‌کردم.»
فرخ‌رو پارسا در آخرین شب زندگی وصیت‌نامه کوتاهی به این شرح می‌نویسد: «وصیتی ندارم زیرا که اموال زیادی ندارم و آنچه دارم مصادره شده است، به کسی بدهی ندارم و اگر از کسی طلب دارم خود داند که آن را به فرزندان من بدهد. می‌دانم و وجدانم راضی است که گناهانی که در کیفرخواست به من نسبت داده شده و مواردی که ذکر شده مرتکب نشده‌ام.  جانماز مرا که تسبیح و حلقه و ساعت من نیز در آن است به همسرم بدهید که به دخترم بدهد. دادگاه بین زنان و مردان تفاوت زیادی می‌گذارد که امیدوارم آتیه برای زنان ایران بهتر از این باشد. پولی را که در زندان دارم بین زندانیان قسمت کنید.»

مرده‌شورها از شستن جسد فر‌خ‌رو پارسا خودداری کردند. آنها می‌گفتند او به «مفسد فی‌الارض» است و شستن ایشان حرام است. به همین دلیل چند نفر از آشنایانش پیکر او را شستند.


ارسال این مطلب:

لينک کوتاه اين مطلب :

نظرات بسته است.